ดีคราบผม

#profile-name { TEXT-ALIGN: center;COLOR: #9d0a0e;}
#user-links img {display: none}
#user-links a {list-style: url(http://www.hi5thai.com/attachments/month_0805/20080523_3e891588acddca50af4eEazfLYozbgW8.gif)

ซื่อว่าคนอักแท้ เห็นแต่แม่กับเธอ ท้อนี้แล้ว
เพียงแรกจอะกะเผลอฮัก ซักกะเซ็นอยากเห็นเจ้า
บ่ได้วาจาจาเว้าเพียงสบตาฟ้ากะผ่า นางเอ้ย
เห็นแต่คอ พ้อแต่หน้า กะปานได้นั่งนำ พู้นแหล่ว

แม่นบ่น๊อคำเว้าอ้าย คิดฮอดหลาย คิดฮอดหน้า
ว่าคิดฮอดน้องแก้วตา อ้ายขอจามาเว้าต่อ
แมนความจริงแน่บ่น้อ อ้ายมาขอส่งเว้า คิดฮอดเจ้าคือเก่าเด้อ
ใจละเมอบ่มีเว้น เช้าหรือเย็นคิดฮอดอ้ายบ่ห่าง
คิดฮอดอ้ายทุกเส้นทาง แม้สิห่างไกลหน้า แต่ผืนฟ้ากะแผ่นเดียว
ถึงสิเหลียวไปไกลไกล้ หรือทางได๋กะตามซ่าง
คิดฮอดอ้ายบ่เคยห่าง ในหัวใจมีแต่อ้าย บ่เคยย้ายไปฮักไผ
แดดยังใสแสงส่องฟ้า ปลาอาศัยสายน้ำอยู่
ป่ายังคู่แผ่นดินไว้ หัวใจน้องบ่เปลี่ยนผัน....

ยังลืมเธอไม่ได้ ต้องคอยโทรไปถามข่าว
เป็นไงบ้างสาว เมื่ออยู่กับเขารู้สึกดีไหม
เขาดีต่อเธอ เหมือนพี่คอยทำ ให้เธอหรือไม่
หรือเขายังคงหลายใจ ได้เธอคืนไป แต่ไม่ดูแล
ส่วนพี่ก็ทุกข์หนัก เหมือนขาดหลัก ประคองหัวใจ
เมื่อเสียเธอไป ทุกลมหายใจ ก็เจ็บแปลบแผล
ชีวิตร่ำร้อง รักเพียงเธอ คนเดียวแน่วแน่
แม้ตัวพี่เหลือเพียงแค่...ลมหายใจที่ไม่อยากมี
*ที่โทรมานี้ เพราะบังเอิญพี่มีหัวใจ
มันอดเป็นห่วงไม่ไหว กลัวเธอเสียใจเหมือนก่อนหน้านี้
คนไร้ค่าของเขา รู้หรือป่าวคือหัวใจพี่
เมื่อเธอเลือกเขาชาตินี้ ถ้าชาติหน้ามีเลือกพี่ได้ไหม
ถามไถ่แค่นี้ก่อน เดี๋ยวจะนอน ฟังเสียงน้ำตา
หากรบกวนเวลา ของเธอกับเขา ขอโทษด้วยใจ
พี่จะห่วงเธอ กลัวต้องเจอวันที่ร้องไห้
เพราะพี่รู้ดีแก่ใจ....ว่าเจ็บแค่ไหน เมื่อโดนคนทิ้ง
(*)

หากได้ยืน เหยียบแผ่นดิน ถิ่นกำเนิด
ควรชูเชิด วัฒนธรรม ถิ่นอีสาน
เพื่อสานต่อ คองเค้า เผ่าบรรพกาล
ให้คงนาน สืบก่อ ต่อแผ่นดิน

อีสานเอ้ย แม้นแล้ง สุดแสนเข็ญ
ความลำเค็ญ ก็ผ่าน มานานโข
หากเป็นคน เจ้าคง แห้งผอมโซ
แข้ง ขา โข รอวัน ฝันเป็นจริง

เราลูกหลาน สานต่อ พอได้ไหม
สืบสายใย ผะหยาก่อ พอได้เห็น
บูชาครู ปู่ตา พาร่มเย็น
ผ่านทุกข์เข็น ร้อนเย็น มาแสนนาน

คงเผ่าเชื้อ พงษ์พันธ์ ด้วยกันเถิด
เข้ามาเปิด หาคำ นำผะหยา
ดูคองเค้า คำสอน มวล ปู่ ตา
ผู้สรรหา ถ้อยคำ จำนรรจา

อย่าดูถูก คำสอน โบราณหลัง
อย่าได้พลั้ง หมิ่นประมาท ในคำสอน
เผื่อจนใจ อาจได้ เอื้ออาทร
นำบทกลอน สอนใจ ได้ทุกครา

ตกสมัย อีสาน กลืน เจือน ฝืนยิ้ม
ปลอบใจปริ่ม สู้จน ทน เหลือหลาย
รอสักวัน เผื่อได้ ยิ้มละไม
เมื่อหลานไทย ลูกอีสาน คืนบ้านตน

กลับมาสร้าง ถิ่นทอง หายหมองไหม้
กลับคิดใช้ ภาษา วรรณศิลป์
คืนปลุกปลอบ มอบคืน ผืนแผ่นดิน
ให้ยลยิน ไปได้ อย่างถาวร